Сюлюк ва йылан

Алъякъда бир Сюлюк де, бир Йылан да, Къурдашлыкъ этдилер бир аз заманда. Бир гюн Йылан деди Сюлюкге къарап: «Ишкалым^✻ бар сенден билмеге сорап.

Эки башгъа къоюлса да атыбыз, Бир йимик яратылгъан суратыбыз. Тишлейсен-хабасан авуртуп сен де, Башгъалыкъ бир де ёкъ — шолайман мен де.

Сонг нечун халкъ мени яман гёрелер, Жаныма къаст этип азап берелер. Душманыман адамланы гьар ерде, Сенден оьзге досум ёкъ дагъы бир де.

Сен ёлукъсанг, гьюрмет этелер сагъа, Гьар бириси сени аявлай, багъа. Къонакълыкъ этелер, оьз къанын берип, Мен бусам нетелер къаныма гирип.

Талайсызлыгъыммы, билмен себебин, Бу къыйын ишкалны тапмайман эбин». Сюлюк деди: «Нечик сёздюр бу сёзюнг, Тишлемекни фаркъын^✻ англа бир оьзюнг.

Сени тишлемегинг — аврув-дерт бере, Мен тишлесем — аврув илажын^✻ гёре. Тамашадыр, халкъгъа этип де зиян, Гьюрмет излей бусанг олардан гьаман.

Мен оьзюм халкъ учун оьлмек негетим, Аны учун олар да эте гьюрметим». Хайыры ёкъ гиши халкъны гёзюне, Гьюрмет излемесин халкъдан оьзюне.

(«Яшланы дюньясы». Буйнакск, 1922 й., 170—171 б.).