Назмул-калам
Бисмиллагьи ррагьмани ррагьим. Алгьамду лиллагьи раббил аламин. Вассалату вассаламу ала расулигьи Мугьаммадин ва ала алигьи асгьабигьи ажмаин. Амма баъду. Ай дин къардаш! Бу гиччирек китапда, гьар бусурман гишиге билмеге борч болгъан, билмесе ярамайгъан затланы барысын да жыйып, назму булан сёйлегенбиз. Муну гъыйфз этген✻ гиши — билмесе ярамайгъан затланы сама барысын да билген болажакъ. Бусурманлыкъ учун таман болур чакъы зат бар.
Иманны баяны
Дин къардашым, иман-исламны бил чи,
Сюннетни тюз этип, игьсангъа гел чи.
Иман алты затдыр, айтайым, тынгла:
Аллагьгъа инанмакъ — бири деп англа,
Малаиклеге инанмакъны сана,
Китаплагъа да сен гьакъ деп айтсана,
Дёртюнчю — пайгьамбарлагъа гьакъ демек,
Къыямат гюнге де инанмакъ герек.
Алтынчы — инанмакъ къаза-къадаргъа,
Дюняда болагъан хайыргъа, шаргъа✻.
Аллагъу таалагъа инанмакъны баяны
Аллагьны сыпатларын билип таны,
Йигирма еттидир сыпаты аны:
Он уьчю — Аллагьда болмагъа борч зат,
Бирдагъы он уьчю — болмайгъан сыпат,
Къалгъан бириси, Аллагьда болса да,
Ярайгъан сыпатдыр болмай къалса да.
Болма борчларын сен мугькам бил якъин:
Бириси — ол Аллагь бар болмакъ дегин,
Бири — аввалдан да бар болуп гелмакъ,
Бири — сонг да даим бар болуп къалмакъ,
Гьеч затгъа ошамайгъан болмакъ — бири,
Бири — оьлмей даим сав болмакъ тири,
Оьзге бир затсыз оьзбашына турмакъ,
Бир болмакълыгъы да токъташгъандыр гьакъ,
Гьар затны билеген болмагъы да бар,
Гьар затны гёредир, сен этме инкар.
Сюймегенин къоя, сюйгенин эте,
Гьар тавушну янгылмакъсыз эшите.
Бириси — етишмакъ гьар затгъа гючю,
Сёйлейген болмакъдыр — тамам он уьчю.
Болма ярамайгъан сыпатлары да —
Эсгерилгенлеге зеддир✻ бары да:
Ёкъ болмакъдыр — бирисин англа мекен.
Бири — аввал болмай, сонг болмакъ экен.
Бири — эндиден сонг пана болмагъы,
Бири — башгъа затгъа ошап гелмагъы.
Тилсизлик, сокъурлукъ, ажизлик, оьлмакъ,
Бири — оьзбашына турмайгъан болмакъ.
Сангыравлукъ — бири, билмеслик — он бир,
Бирден артыкъ болмакъ — он экинчидир,
Он уьчюнчю — огъар бир оьзге гиши
Гюч булан этдирип болмакъдыр иши.
Болса да, болмай къалса да ярайгъан
Къалгъан бир сыпатын айтайым баян:
Явдурмакъдей ишни, болса имканы —
Этмакъ, яда этмей къоймакъдыр аны.
Малаиклеге инанмакъны баяны
Малаклар — Аллагьны къуллары, инан,
Аны къуллугъунда болурлар гьаман,
Аллагьгъа гьеч бири асси де болмай,
Сонг яратылгъандыр, аввал табулмай.
Ашамакъ-ичмакъдан йыракъдыр бар да,
Эркеклик-тишилик ёкъдур аларда.
Сюр чалгъанда, олар оьлмагъы гьакъдыр,
Къыямат гюнюнде тирилежакъдыр.
Дёртю бек сыйлыдыр: бири — Жабраил,
Исрапил, Микаил, бири — Азраил.
Китаплагъа инанмакъны баяны
Кёкден юз дёрт китап пайгьамбарлагъа
Тюшмагъы да гьакъдыр, инан олагъа.
Аллагьны бурунгъу сёзлери олар,
Сонг яратылмагъан, аввалда да бар.
Къуръан — Мугьаммадгъа, Тавратгъа — Муса,
Забур — Давудгъадыр, Инжилге — Иса.
Пайгьамбарлагъа инанмакъны баяны
Гьакъ таала пайгьамбарланы бютюн
Йиберген гьакъ ёлну гёрсетмакъ учун.
Дёрт сыпат оларда, борчдур, гьариси:
Гюнагьдан таза болмакъдыр — бириси,
Бири — болмакъдыр сёзлери герти,
Бири — пагьмусу да болмакъдыр итти,
Бири — Аллагь буюргъанны барысын
Яшырмай этдирмакъ халкъгъа гьарисин.
Дёрт сыпат оларда болмас, билмели:
Гюнагьлы болмакъдыр — бири белгили,
Бириси — Аллагьны буйрукъларындан
Яшырмакъдыр, олар тазадыр андан.
Пагьмусуз болмакъдыр — бири оланы,
Бириси — сёзюнде чыкъмакъ ялгъаны.
Болса-болмаса да ярап, оларда
Бир сыпат да бардыр, тынгла бугъар да:
Аврумакъдей затдыр тенг бары халкъгъа,
Зарары болмайгъан пайгьамбарлыкъгъа.
Бар да махлукъатны танглагъаны да —
Мугьаммад пайгьамбардыр, бил аны да.
Атасы Абдуллагь, маккалы оьзю,
Къызыл къатыш болуп акъ эди юзю.
Анасыдыр — Вагьбу къызы Аминат,
Къурайыш тухумлу, аламгъа рагьмат.
Гьалиматдыр — аны эмчек анасы.
Гёмюлген еридир — шол Мадинасы.
Сонг оьзге пайгьамбарлар сыйлы дегин.
Сонг, инсанланы инг сыйлысы якъин:
Абубакардыр — асгьабдан, сонг Умар,
Сонг Осман, сонг Али — токъташгъан хабар.
Къыямат гюнге инанмакъны баяны
Бары халкъын Аллагь шол къыямат гюн
Дагъы да къайтарып тиргизер бютюн.
Олагъа Арасатны авлагъында
Гьысап-суал этер, жыйып ягъында.
Бирлерин, оьзюню пазлусу✻ булан,
Женнетге гийирер, чыкъмаслар андан.
Адиллик юрютюп, оьзге бирлерин
Жагьаннемге салыр, сюймеслер ерин.
Къабур азабы да, Мункар-Накир де,
Мизан терезе де, Сират кёпюр де,
Женнет, Жагьаннем де — гьакъ затлар олар.
Пайгьамбар шапаат этмагъы да бар.
Пайгьамбаргъа берген гьавуз✻ да гьакъдыр,
Гьар кимге дептери берилежакъдыр.
Аллагъу тааланы къадарына инанмакъны баяны
Яхшы да, яман да — дюньяда гьар зат
Аллагь къадар этип гелмагъы исбат.
Амма яманлыкъгъа рази де болмас,
Яхшылыкъгъа рази болмай да къалмас.
Къуллагъа✻ да гьар-бир ишлерин олар
Этмакъ да, къоймакъ да бардыр ихтияр.
Аныйчундур яхшылыкъ этсе — саваб,
Яманлыкъгъа къаршы гёреген — азап.
Иш къулдандыр, амма Аллагьдан къадар,
Экиси де бирче юрюйдюр булар.
Къулларда ихтияр ёкъ буса, Аллагь
Пайгьамбарлар йибермес эди, биллагь.
Китапланы тюшюрмагъы да гьаман
Тарыкъсыз болмагъа герек ол заман.
Ислам, игьсан, сюннетни баяны
Дин къардашым, ислам деген беш затдыр:
Биринчиси — тил булан шагьадатдыр,
Намаз къылмакъ, ораза тутмакъ — уьчю,
Закатдан сонг гьаждыр, етишсе гючю.
Игьсан — сен Аллагьны гёреген йимик
Ибадат этмакъдыр, шолай да герек.
Сюннет — пайгьамбарны ёлундан гетип,
Къойгъанын къоймакъдыр, эттенин этип.
Намазгъа жувунмакъны баяны
Намазгъа жувунмакъны парзлары алты:
Негет этмакъ — бири, этмеген — ярты.
Бетин жувмакъ — бири, къолларын жувмакъ,
Башына масгь✻ этмакъ — дёртюнчюдюр гьакъ.
Аякъларын жувмакъ — бешдир, буланы
Тартиб✻ булан этмакъ — алты, бил аны.
Намаз жувунмакъны бузагъан затлар
Дёртдюр: авратындан зат чыкъмакъ бузар;
Тырнагъындан, тюгюнден оьзге ери
Эсли ят къатунгъа тиймакъдыр — бири;
Къолуну ич яны авратгъа тиймакъ;
Дёртюнчюдюр — гиши гьакъылдан таймакъ.
Намаз къылмакъны баяны
Намазны шартлары беш затдыр: бири —
Яшырылмакъ экен авратлыкъ ери.
Намазны заманы гелгенму — билмакъ,
Уьчюнчю — нажасдан таза да болмакъ.
Дёртюнчю — къыблагъа бакъмакъдыр дегин
Бешинчи — намазы бар болмакъ якъин.
Он уьчдюр намазны арканлары✻ да:
Негет — бири, «Аллагъу акбары» да,
Эретурмакъ, алгьам, рукуъда✻ анда,
Рукуъдан язылмакъ, сонг — эки сужда.
Арада олтурмакъ, сонг аттагьийят,
Аттагьийят учун олтурмакъ — он зат.
Ахыргъы тагьийятдан сонгъу ерде —
Расулгъа салават салмакъдыр бир де.
Он экинчи рукну — бермакъдыр салам,
Тартиб булан этмакъ — он уьчдюр, тамам.
Намазны бузагъан затланы айтсакъ:
Сёйлемакъ, ашамакъ, ичмакъ, иш этмакъ.
Оразаны баяны
Ораза тутмакъны дёртдюр арканы:
Негет этмакъ — бири, унутма аны;
Къатунгъа ювукълукъ этмакъдыр арек,
Ихтияры булан къусмамакъ герек,
Дёртюнчю — аш йимик гьар не зат мекен
Ичине гетмакъдан сакъланмакъ экен.
Яман къылыкъланы баяны
Дюнья-ахыратны бар яхшылыгъы —
Аривлюкдедир адамны къылыгъы.
Он беш бардыр къылыкъланы яманы:
Биринчиси — кёп сюймакъдыр дюньяны,
Оьктемлик, гюнчюлюк, иштагълыкъ ашгъа,
Касбу этмей оьмюрюн йибермакъ бошгъа,
Ачувланмакъ бири, къызгъанмакъ да бар,
Сегизинчи къылыкъ — болмакъ дамагъкар,
Ваъдагъа хилаплыкъ, къоркъачлыкъ, ялгъан,
Къатун-къызны гьайында болмакъ гьаман,
Юрекдеги кеклик✻, гёземелик де,
Амалларын уллу гёрмакъ юрекде.
Яхшы къылыкъланы баяны
Тогъуздур, юрютсенг, яхшы къылыкъ да:
Оьктемсизлик — бири, таваккаллыкъ да,
Ачыкъ юзлю болмакъ, ваъдагъа герти,
Сабурлукъ, игитлик, чомартлыкъ — етти,
Аллагь бергенине разилик — сегиз,
Сыр сакъламакъ — тогъуз, аны билсегиз.
(«Назмул-калам». Темирханшура, 1327—1909 й., 2—5 б.).
Я раббана, сенден мадад✻
Къапунга гелдик ялбара,
Я Раббана, сенден мадад.
Тутмагъа бетибиз къара
Я Раббана, сенден мадад.
Буйрукъларынгны тутмадыкъ,
Гюнагълардан гьеч къайтмадыкъ,
Ахыр барма ер тапмадыкъ,
Я Раббана, сенден мадад.
Бакъма бизин гюнагълагъа,
Йыгъыла гелгенбиз сагъа,
Къапунг ачып гюнагьлыгъа
Я Раббана, сенден мадад.
Сагъа багъарлыкъ гьал да ёкъ,
Сенден башгъа амал да ёкъ,
Сен гечмей туруп ял да ёкъ,
Я Раббана, сенден мадад.
Аламны солтаны сенсен,
Гьашыкъланы жаны сенсен,
Зайиплени яны сенсен —
Я Раббана, сенден мадад.
Падишагьлар сагъа мутигъ,
Бийлер-ханлар сагъа табигъ,
Сенсен муътий, сенсен манигъ,
Я Раббана, сенден мадад.
Гьапуллукъда оьмюр битди,
Къувватыбыз къолдан гетди,
Ваъдалыбыз булбул етди
Я Раббана, сенден мадад.
Бу гьал булан гелмек къаршу,
Рагьматынга кёп тюгюл бу,
Оьзюнг дединг латакънату,
Я Раббана, сенден мадад.
Не къадар болса гюнагьлар,
Андан артыкъ рагьматынг бар,
Гечегенсен, атынг Гъаффар,
Я Раббана, сенден мадад.
Гюнагьлыбыз сагъа герти,
Кёплеген юрекни дерти,
Амма Мугьаммад уьммети —
Я Раббана, сенден мадад.
Пайгьамбарлар гьюрметичун,
Шол Мугьаммад гьюрметичун,
Агьлу асгьаб гьюрметичун
Я Раббана, сенден мадад.
Кёпдюр гюнагь, кёпдюр айып,
Магъшарда къоймагъын яйып,
Ким бар бизге сенден тайып
Я Раббана, сенден мадад.
Сагъа гелгенбиз ялбара,
Сен гечмесенг болмас чара,
Амандыр, бизге бир къара
Я Раббана, сенден мадад.
Геч гюнагьлардан, я Гьани,
Рагьмуларынг кёпдюр сени,
Азат эт гюнагькарланы
Я Раббана, сенден мадад.
Абусупиян сенден тилей,
Гьеч сагъа тенглини билмей,
Даим сенден кёмек излей,—
Я Раббана, сенден мадад!
(«Мажмуъ ул-манзумат ал-ажамийят». Темирханшура, 1907 й., 15—16 б.)
Насигьат
Дин къардашым, гел, насигьатгъа тынгла,
Гьикматлы сёз эшит, маънасын англа.
Насигьатгъа къайтмакъ — яхшы къылыкъдыр,
Ваъзаны ташламакъ — талайсызлыкъдыр.
Мутигъ бол Аллагьгъа, пайгьамбарына,
Табигъ бол агьлуна, асгьабларына.
Вере сен Аллагьны буйругъун бурма,
Гьеч ерде шариатгъа хилап къурма.
Гьар бир ишингде сен тут Аллагь ягъын,
Гьар бир къыйынлыкъда Аллагьгъа сыгъын.
Уллугъа гьюрмет эт, гиччиге — рагьму,
Зулму этме, андан яман зат барму?!
Зулмудан замана тез тоягъандыр,
Юртларын харап этип къоягъандыр.
Гьар ишде орталыкъ эт, гьатдан озма,
Дюньяны берселер, сыйынгны бузма.
Абурлукъ, инамлыкъ — не етер сагъа?!
Багьанг ёкъ, тиерсен эки дюньягъа.
Къартгъа къарт болуп, яшгъа яшлыкъ гёрсет,
Дин къардашларынга къардашлыкъ гёрсет.
Алимге кёп артыкъ гьюрмет тарыкъдыр,
Китапда шайыхдан алим артыкъдыр.
Амма алим болуп, шайых да болса —
Ол бек артыкъ затдыр, олай табулса.
Бир гишиге илму болмаса адат,
Бир кепеклик затдыр кашфу-карамат✻.
Алимдир адашгъанны тюз этеген,
Алимдир шариатны юрютеген.
Алимлер болмаса, шариат болмас,
Алимсиз шариат уьч йылгъа къалмас.
Атангны-анангны разилигин ал,
Гьеч къарув къайтарма, рагьатлыкъгъа сал,
Дуасы къабулдур ата-ананы,
Гьакъ юреги булан этер дуаны.
Атанг булан къайсы ёлдан юрюрсен —
Сен де авлетингден шону гёрюрсен.
Аталарынг булан оьктемлик этме,
Тухум тамам болмас, терс ёлгъа гетме,
Сенде гьюнер барму — огъар къаражакъ.
Чириген сюеклер негер яражакъ?
Магъшар гюн Аллагь да амалгъа къарар,
Тухумдан сорамас, амалдан сорар.
Устазгъа да герек гьюрмет, бил аны,
Экинчиси атанг — устаздыр, таны.
Эмчини инжитсенг, аврув алырсан,
Устазны инжитсенг, жагьил къалырсан.
Дин къардашым, илму билип, амал эт,
Жагьилликден къутулмагъа амал эт.
Жагьилликде къалсанг, бир алим къара,
Дин уьйрен, оьзюнден гьар затны сора.
Илму — малдыр, амма даим къалагъан,
Къайда барсанг, шол ерде табулагъан,
Берген сайын артар, урланмагъы ёкъ,
Сапарда гётерип къыйналмагъы ёкъ.
Илму болгъан уьйде аш болмай къалмас,
Алам ач болса да, алим ач болмас.
Илмусуз амалдан йыракълыкъ герек,
Амалсыз✻ илму да — емишсиз терек.
Къышынг учун гьар тюрлю зат жыясан,
Кёрюнг учун гьеч жыймайсан, къоясан.
Дин къардашым, кёрге де кёп зат тарыкъ,
Кёрюнгню къайгъысы — къышынгдан артыкъ.
Дюнья — ялгъанчыдыр, вере, дос тутма✻,
Сенден артыкълагъа нетди, унутма.
Гёлентгингдир сени бир масал✻ огъар:
Чапсанг — къачар, къачсанг — артынгдан чабар.
Вере, ички ичме, гьакъылсыз къалма,
Гьакъыл — яхшы затдыр, шайтанлы болма.
Гьакъыллы гишиге шол гьал ошарму,
Гьакълусу✻ бар жинли болуп яшарму?!
Уруну ахыры — къурудур, билсенг,
Бу белгили затдыр, инсапгъа гелсенг.
Гишини агъындан, вере, тур арек:
Агъны огъу бардыр, сакъланмакъ герек.
Кагъыз ойнамакъдан сакълан, будур сёз,
Сакъланмасанг, ахырынгдан умут уьз.
Кагъыз ойнап, къолда мал къалгъаны ёкъ —
Къайда гете, гьеч ким бай болгъаны ёкъ.
Гишини артындан къыйбатгъа гирме,
Гюнагьларын алып, савабынг берме.
Савабынгны достунг алса сюймейсен,
Сюймейгенинг алса неге гюймейсен?
Адамгъа сувукъ сёз айтагъан болма,
Гьеч бир де сёзюнгден къайтагъан болма.
Гьакълусу бар, сёзюн ойлашмай айтмас,
Сёз — бир окъ йимикдир, чыкъгъан сонг къайтмас.
Айтылмагъан сёзге сен бий болурсан.
Айтылгъан сонг — ол бийдир, сен — къулусан.
Сёзню башгъа-башгъа ерлери бардыр,
Гьар гьюнерни башгъа эрлери бардыр.
Къатунгиши булан гьеч мажлис къурма —
Эксиклик гелтирир, олтурма, турма:
Гьакъылы аз болур✻, терс багъып гетер,
Амма макрю булан Иблисден бетер.
Гьарут-Марут✻ эди сигьру маъданы,
Олагъа не этди, бир сора аны.
Эргиши, сен олар булан ойнама,
Бир де алып, бир де салып къыйнама.
Малны сыйлы билип, къарымлыкъ этме,
Мал негер тарыкъ деп исрапгъа гетме.
Акъ акъча къара гюн учун тарыкъдыр,
Амма чомарт болсанг, юзюнг ярыкъдыр.
Мал буса, чыкъсын ол уллугъа-яшгъа,
Сандукъда турмагъа, ташлар не башгъа?
Чагъувчу сёзюне гьакъыллы къайтмас,
Сенден сёз элтмейген — сагъа да айтмас.
Герти сёйле, ялгъан сёзден арек бол,
Адамны бек нюрсюз этегендир ол.
Къадилик-къартлыкъ деп сен огъар гирме,
Малгъа къарап, ихтиярынгны берме.
Бал гёрюнюр, агъудур халкъ арасы,
Ихтияр бир затдыр — ёкъдур багъасы.
Яхшы ваъзаларды булар, унутма,
Эр хазнасы шулардыр, сен хор тутма.
Абусупияндыр айтагъан оланы,
Ваъзасында аны болмас яланы✻.
Дин къардашларына кёмеклик сюе,
Гериде къалмакъгъа юреги гюе,
Унутма деп тилей дуада оьзюн,
Насигьатда арив сёйледи сёзюн.
Гьар ким дуа булан эсгерсе аны,
Гьакъ таала болсун гьар ерде яны.
(«Мажмуъ ул-манзумат ал-ажамийят». Темирханшура, 1907 й., 41—44 б.)
⁂
Дин къардашым, гелгенсен алтмушунга,
Къарт болгъансан десем гелмей хошунга,
Ахырат намусу тюшген башынга —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Агъаргъан сакъалынг, саргъайгъан юзюнг,
Гьеч кимни сюйдюрмей сёйлейген сёзюнг,
Агьлюнге де эксик болгъансан оьзюнг —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Чурпу йимик болгъан чубукъдай боюнг,
Чыт йимик онган чыракъдай союнг,
Ясгъа дёнген сени йыбавунг-тоюнг —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Гьай аман десенг де, бармагъынг хабуп,
Гетген яшлыгъынгны болмассан табуп,
Къатун-къыз да оьлмейлер сагъа чабуп —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Яшлыгъынг арт берген гелмесге бери,
Къартлыгъынг да гелген гетмесге гери,
Талайлы къул болсанг, тавбаны ери —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Гьапул✻ гезейгенинг тюгюлмю таман,
Ахырынг ойлашма болмайму заман,
Булай чола гюнлер къалырму гьаман —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Тангала деп гетип гюнлеринг бара,
Гетген оьмюр къайтма болурму чара.
Гьапул турма, тавба этмеге къара —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Къазанайым, къайырмас деп бу ёлгъа,
Гьар заман саласан гелеген йылгъа,
Къачан экен къайтагъанынг гьакъыллгъа —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Гьали бир аз къазансам къоярман деп,
Айтасан эсимни сонг жыярман деп.
Хыял этме малдан гьеч тоярман деп —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Гёрмеймисен халкъны уллусу-яшы
Токътамай талаша ув болуп ашы,
Нетселер де чыкъмай аракъны башы —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Бош хыяллар булан заманлар гете,
Болжал чы берилген оьмюрюнг бите,
Гьапуллукъда бир гюн ажизлик ете —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Гьай аман десенг де этмежакъ пайда,
Къайтып бу дюньягъа гелмакъ чы къайда,
Языкъ мискин инсан, гьакъылынг сайда —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
Абусупиян, халкъгъа ваъза бересен,
Оьзюнгню унутуп къойма, вере, сен,
Заманлар да пасат болгъан, гёресен —
Къойма ярамайму пана дюньяны.
(Къолъязмалардан).
⁂
Гелмагъынг умматгъа рагьмат, я Расул,
Сенден къурбан болсун уммат, я Расул,
Умматынгдан болмакъ давлат, я Расул,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Инангъанбыз сагъа юзюнгню гёрмей,
Жаныбыз къурбанынг болмакъны излей,
Гелгенбиз сагъа биз шапаат тилей —
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Ассибиз Аллагьгъа, бетибиз къара,
Тутмагъанбыз буйрукъларын, не чара,
Аллагь гьюрметичун бизге бир къара —
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Билдирген иманны-исламны сенсен,
Гелтирген Аллагьдан Къуръанны сенсен,
Бар да пайгьамбарлар солтаны сенсен,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Ким таныжакъ эди Аллагьны сенсиз,
Ким тутажакъ эди исламны сенсиз,
Ким табажакъ эди женнетни сенсиз,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Тувмагъынгны билдирди пайгьамбарлар,
Тангланды сеничун ата-аналар,
Бир-бирине сени сююнч айтдылар,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Тувгъандокъ сёйлединг пасигъ сёзюнгню,
Аллагьгъа суждагъа салдынг юзюнгню,
Халкъгъа ачдынг сюрмеленген гёзюнгню,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Шол заман бар да гьайван сёйледилер,
«Бу гече Ерде нюр тувду» дедилер,
Каъба уьй суждагъа тюшдю, гёрдюлер,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Ол гече къайгъы тюшдю капирлеге,
Нечесе сувлары къуруду бирге,
Ханчлары юзюнден тюшдюлер ерге,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Эммединг сол ягъын эмчек анангны,
Оьзге яшы барны билединг аны.
Къурбан болсун сенден муъминлер жаны,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Малайиклер бешигинг чайкъай эди,
Ойнаса бармагъынг, ай ойнай эди,
Салкъынлыкъгъа булут гьеч таймай эди,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Къыркъ яшынгда сени гелди Жабраил,
Деди: «Сен Аллагьны Расулусан, бил!»
Сёйледи Къуръандан нече пасигъ тил,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Аллагьдан нюр эди къаркъаланг сени,
Тюшмей эди ерге салкъынынг сени,
Эки ярдагьаны ишаранг сени,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Каъба уьйге къаршы не дуа этсенг,
«Амин» деп айтады гьар не тилесенг,
Тав-ташлар алтун болады «бол!» десенг,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Нече гёсюзлени гёреген этдинг,
Нече оьлген адамланы тирилтдинг,
Нечесе авруйгъанланы сав этдинг,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Бир заман аш-сувсуз гелди асгеринг,
Акъды булакъ йимик бармакъ учлеринг,
Охудунг дуа, кёкден аш гелтирдинг,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Тасбигь этди ташлар сени къолунгда.
Бу жаныбыз къурбан сени ёлунгда,
Сёйледи гьайванлар сени янынгда,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Бир гечеде сени чакъырды Аллагь,
Ол гече де хадир гечеди, биллагь.
Жабраил деди: «Тур, юрю, бисмиллагь!»
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Чыкъдынг сен кёклеге Жабраил булан,
Сёйлединг Аллагьгъа пасигь тил булан,
Тенглик этмес оьзгелер сени булан,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Гетдинг сен гетмеге болмайгъан ерге,
Етдинг сен етмеге болмайгъан ерге,
Аллагьдан рагьматсан, тамансан бизге,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Уллу этди Аллагь бу гьурматынгны,
Аты булан бирге язды атынгны,
Билмейбиз, макътайыкъ къайсы затынгны,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Я Расул, гелгенбиз сагъа ялбара,
Гюнагьлар кёплюкден бетибиз къара,
Къыямат гюнюнде сен этгин чара —
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Азраил малайик гелген заманда,
Тар къабургъа элтип салгъан заманда,
Мункар-Накир суал алгъан заманда,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Мизан терезелер къургъан заманда,
Гюнагьыбыз авур гелген заманда,
Сират кёпюрюне баргъан заманда,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Къыямат гюн айырмагъын оьзюнгден,
Магърюм къойма бизин нюрлю юзюнгден,
Аллагь гьюрметичун салма гёзюнгден,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Аллагьны атларыны гьюрметичун,
Бар да пайгьамбарланы гьюрметичун,
Кёкдеги малайиклер гьюрметичун,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Алимлер, шагьидлени гьюрметичун,
Ердеги валилени гьюрметичун,
Сени асгьабларынгны гьюрметичун,
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Я Расул, шапаат тилейбиз сенден!
Эт шапаат, рагьмунгну гесме бизден,
Сакъла бизин Иблисни макрюсюнден —
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
Гелгенбиз, къайтарма, эт бизге рагьмат!
Сенден башгъа кимге тилежакъ уммат,
Сен Абусупиянгъа этгин шапаат —
Бизге бир шапаат, аман, я Расул.
(«Мажмуъ ул-манзумат ал-ажамийят». Темирханшура, 1907 й., 17—19 б.)