Женгертге ва къомурсгъа

(И. А. Крыловдан)

Язны гюнлеринде Женгертге-языкъ Сарнай турду, къыш учун алмай азыкъ. Гьар чечекге багъып бир сарнай эди, Яшыл отда атылып ойнай эди.

Чархы уьйренишип кепге-йыбавгъа, Даим юрек салып бакъчагъа-бавгъа. Бир заман къараса, къыш гелди етип. Гюл булан чечекни гюнлери битип.

Сувукълукъдан къырав уруп ер юзюн, Ол языкъ Женгертге ач тапды оьзюн. Язны ким гетерсе ишсиз бошуна, Къыш гюню гелирму ону хошуна?

Сёйлеме де сюймей ач болса гиши, Макъамны да къалмай арив гелиши. Женгертге терс болуп тапгъан сонг палын, Къомурсгъагъа барып сёйледи гьалын.

Къомурсгъа деди: «Нетединг яй заман, Къыш тарыгъын нечун жыймадынг гьаман? Женгертге деди: «Сарнай туруп, балам, Ашлыкъ жыйма бир де болмады чолам».

Женгертге-бузукъ берген сонг гьысабын, Къомурсгъа да булай гесди жавабын: «Яз сарнадынг буса, къышда бийирсен, Бу ваъзаны къулагъынга гийир сен!»

(«Яшланы дюньясы». Тизген — М. Дибиров. Буйнакск, 1922 й., 56—57 б.).