Тюлкю де, бёрю де, арслан да

Тюлкю де, Бёрю де, Арслан да бирче Гьар уьчю ваъдалашдылар бир гече: «Мундан сонг гьар не зат болса авубуз, Уьч тенг уьлешербиз, болмас давубуз».

Барысы да рази болуп бу сёзге, Ав учун гезедилер тавгъа-тюзге. Кёп де къалмай тапдылар бу уьч ортакъ Бир Къозу, бир Эчки, бир Къой, бир Улакъ.

Арслан деди: «Уьлешейик, гелигиз! Къой — мени малымдыр, шексиз билигиз! Къозу да болсун герек мени пайым, Сизин арагъызда ёкъ мени тайым. Бу Эчки де магъа болмагъа герек, Бугъар хилаплыкъдан болугъуз арек! Къайсыгъыз узатса Улакъгъа къолун,— Оьлюмдюр жазасы — билесиз ёлун».

(«Мажмуъ ул-аштар ал-ажамийят» деген китапны уьчюнчюлей чыгъармакъ учун онгарылгъан къолъязмадан).