Гъазел
«Менден мурадынг айт» дединг, Сырым аян этдинг мени. «Болмас умутдан къайт» дединг, Баврумну къан этдинг мени.
«Къулман,— дедим,— къапунгда» мен. «Къул кёп,— дединг,— къапунгда» сен. Къуллукъчудан гёрдюнг тёмен, Кёп уллу сан этдинг мени.
Аввала дос-къурдаш гёрюп, Юз тюрлю ваъдалар ёруп, Ахырда умут уьздюрюп, Гьалым яман этдинг мени.
(«Таржамату гьал» деген къолъязмадан, 1925 й., 7 б.)
⁂
Огъ, кёклер, бир сама мен сюйген кюйде Айланмайсыз — жаным къайгъыда, ойда. Нетейим, дертиме дарман табулмай, Дос булан гёрюшме бир насип болмай. Биле-биле мени бузукъ санымны, Шат этмей бир сама языкъ жанымны. Ким болур турмагъа, йыртмай эзивюн, Гёрген сонг шо-о-о гёзел къызлар гезивюн...
(Бу шиъруну, 1922-нчи йылда оьзюню муаллими Абусупиян айтгъанда эшитип, къарабудагъгентли А. Пайзуллаев гёнгюнден уьйренген. Ондан да Б. Магьаммадов язып алгъан. Къара: «Уьлкерлер», Магьачкъала, 1990 й., 215 б.)