Магъмуз тав

Магъмуз айта башлай сёзюню, Ким экенин танытмагъа оьзюню:

«Мен тав эдим, темир йимик тирелген, Тавларда арслан йимик чирелген.

Къышларда къара белден къар явса, Къар тайгъан орманлагъа ошаман. Елигип, яз башында ел чыкъса, Елкенли гемелердей бошаман.

Ачыкъдыр, англагъангъа, абурум. Белгили, билегенге, сабурум.

Толкъунлу денгизлердей тербенип, Алдынгъы абурумну алдырман. Тенглиден тербенмесдей топ тийсе, Титиреп, хатиримни къалдырман.

Къазаныш — Къумукъну танг шагъары Къаршымда къуюлунгъан пуланы. Къартындан-къадисинден сорасанг, Къайсы да мени таныр оланы.

Мен билирмен тавну-тюзню гьалларын, Адат булан шариатны ёлларын.

Тавларда нече уллу бий-ханлар Бир-бирлеп оьтюп олар, мен къалдым. Тюзлерде нече сыйлы шавхаллар Гьасирет гетмагъына къыйналдым.

«Дюньядыр — алышынар» десек де, Дюнья — бир алышынмас зат экен. Халкъ экен алышынагъан анда, Дюньягъа алышынмакъ — ат экен!»

(«Таржамату гьал» деген къолъязмадан, 1925 й., 5 б.)