Экинчи актгъа пролог

(Хор.)

Оьлюм ятывда болгъан сююм оьле
Сувсап ажжал варислигине геле:
Хыялланы оюн алгъан аривлюк
Жульеттаны гёзеллигине сёне.
Къыз Ромеону сюйдю, бу да — ону.
Даимге булар къуллары бугъавну.
Сюе эди улан душман къызны алдында
Турма бютюн юрегини агъында.
Балыкъдай бир алданывгъа барагъан,
Ромеогъа багъып юрек инангъан
Жульетта учма сюе эди… Амма, агь!
Къан душманы Ромео тувра болмай, —
Оьз сююм азабын, тилевюн айтмай.
Амалсыз Жульеттагъа да бар балагь:
Болмай гёрме дагъы оьз аявлусун,
Бар жанына ес болма ёравлусун.
Тек сююмню унем генийи сакълай:
Ол бережек бажарывлукъ булагъа
Женнет леззетин дюньяда алмагъа.

(Гете.)