Еттинчи сурат
(Отелло ва Эмилия ичине гирелер.)
Отелло. Айт магъа, сен гьеч бир зат гёрмегенсен дагъы?
Эмилия. Гьеч бир зат. Гьеч бир затны да эшитмегенмен. Мен гьеч бир вакъти шогъар шек де болмайман.
Отелло. Сен ону Кассио булан бир ерде гёрмегенсен дагъы?
Эмилия. Гёрдюм, тек бир яман ишин гёрмедим. Мен оланы лакъырларын башындан ахырына ерли эшитдим. Тек онда бир яман иш ёкъ эди.
Отелло. Сен оланы астаракъ шыбышлайгъанын гёрмедингму?
Эмилия. Ёкъ, олай бир зат болмады.
Отелло. Сени бир зат учун йиберген ери де болмадыму?
Эмилия. Гьеч болмады.
Отелло. Масала, елпични, таракъны гелтирмек учун?
Эмилия. Ёкъ-ёкъ! Олай бир иш болмады.
Отелло. Бу кёп тамаша!
Эмилия. Ону бютюнлей гюнагьсыз ва таза болмакълыгъына мен оьзюмню намусум булан ант ичмеге боларман. Ол бютюнлей шолай таза болмагъан буса… Дюньяда гьеч ёкъдур толу гьалда насипли болгъан. О таза. Тек огъар сени алдынгда бугьтан япгъан налат болгъур къара юзлю бирев.
Отелло. Яхшы. Бар ону мунда чакъыр. (Эмилия гете.) Эмилия ону кёп якълай. Бу да ончакъы тамаша тюгюл. Бу оьзю де ярахсыз бир къурумсакъ. Бу нас бютюн сырланы кирити ва ачкъычы… (Эмилия ва Дездемона гелелер.)
Дездемона. Мени сююмлю эрим не сюе…
Отелло. Ювукъ гел, азизим…
Дездемона. Не болгъан?
Отелло. Мен сени гёзлеринге бакъмагъа сюемен. Сен де бакъ мени гёзлериме.
Дездемона. Бу не ишдир, азизим?
Отелло (Эмилиягъа). Сен де бар оьз ишинге машгъул бол. Эшиклени бек эт. Эр-къатынны янгыз къой. Гелеген гиши болса, тез бир ишара булан хабар бер, я ёттюр, я шюшгюр. Бу ишлени сен бажарасан. Бар. (Эмилия гете.)
Дездемона. Тизлериме югюнюп сагъа ялбараман. Магъа англат, сени бу сёзлерингни маънасы недир? Сени сёзлерингде бир азап сезиле. Тек себебин мен англамагъа болмайман.
Отелло. Сёйле гьали, сен кимсен?
Дездемона. Сагъа бойсынгъан амин къатынынг.
Отелло. Ант ич — сен таза ва намуслу экенинге.
Дездемона. Бир Аллагь шагьатдыр.
Отелло. Бир Аллагь шагьатдыр чы — сен жагьаннем йимик къоркъунчлу, эки юзлю ялгъанчысан.
Дездемона. Мен кимни алдатгъанман? Не этгенмен? Мени ёлдашым ким болгъан?
Отелло. Огь, Дездемона! Арек тур, арек тур менден!…
Дездемона. Вай, Тенгирим! Бу не яман гюндюр!… Айт дагъы, сен неге йылайсан? Бу гёзъяшларынгны себеби менменми? Гьар гьалда сен мени тазалыгъыма шек этмейгенге мен инанаман…
Отелло. Огь, озокъда… Хасап ханаларда учуз чархланы сорагъан къара жибинлени тазалыгъы йимик… Тек гьеч анадан тувмагъан болгъай эдим…
Дездемона. Такъсырым недир? Не учун?
Отелло. Такъсырынг недир? Бу таза кагъыз, бу гёзел китап, оьзюнде «нас къурумсакъ» — деп язылмакъ учун яратылгъанмукен дагъы? Такъсырынг недир? Сени такъсырынг
одур чу, биревню онгача малы сав элни малы болуп къалгъан. Мен сен этген ишлени сёйлежек болсам, мени юзюм жагьаннем оту йимик къызарар. Сен этген ишлерден кёклер де уяла, ай къызара ва бютюн барлыкъны оьбеген еллер, сен этген ишлени гёрмес учун ер юзюнден къачып яшына. Ер, кёк, бютюн барлыкъ бир сес булан сагъа къычыра, «уятсыз къурумсакъ» — деп.
Дездемона. Бир Аллагь шагьатдыр, сен мени негьакъ эсгик этесен.
Отелло. Негьакъ ерге? Алай сен тазасан дагъы?
Дездемона. Мени гьеч такъсырым ёкъ.
Отелло. Сен къурумсакъ тюгюлсен дагъы?
Дездемона. Ёкъ. Ант ичемен Аллагьгъа, бютюнлей гюнагьсызман.
Отелло. Болагъан затму?
Дездемона. Вай Тенгирим! Сагъа сыйынаман!
Отелло. Алайсе багъышла, азизим! Мен буса сени Отеллону алдатып эрге баргъан венециялы къурумсакъ бир къызгъа гьисап этедим… (Эмилия гире.) Агьа… Жагьаннемни илбиси… Биз битдирдик… Ал буса сени гьагъынг. (Акъча бере.) Гьали эшиклени ач ва бютюн мунда гёргенлерингни гишиге айтма. (Гете.)
Эмилия. Яраби, Тенгирим. Бугъар не болгъан? Бу не этмеге сюе? Синьора, жаным! Сизге не болгъан? Азиз синьорам!…
Дездемона. Билмеймен, Эмилия. Мени эсиме геле, мен бу ишлени къоркъунчлу тюшюмде гёремикенмен — деп.
Эмилия. Яхари, бугъар не болгъан?
Дездемона. Кимге?
Эмилия. Кимге? Яхари, шугъар, синьорума!…
Дездемона. Кимдир сени синьорунг?
Эмилия. Ким болажакъ, сени эринг!
Дездемона. Мени эрим ёкъ. Мени сёйлетме.
Эмилия. Мен сагъа гёзъяшларым булан жавап берип болар эдим, тек мен йылап да болмайман.
Перде.