Экинчи сагьна

(Фра Лоренцону кельясы. Фра Жованни геле.)

Жованни. Пир ата! Францисканлы къардашым! Эй!

(Фра Лоренцо.)

Лоренцо.

Шу Фра Жованнини тавушу бугъай…
Мантуядан гелген къардашгъа салам!
Ромео не дей? Кагъызы буса, — бер!

Жованни.

Бирге бармакъ учун шо Мантуягъа,
Шагьардагъы аврувланы эмлейген
Бизин оьрдендеги бир ялан аякъны
Излемеге гетдим. Сонг шону тапдым.
Амма, шагьар къаравуллар, шекленип,
Чума аврув бар уьйден биз чыкъгъан деп,
Чыкъмагъа къоймадылар, биз не этсек де:
Болмадым мен Мантуягъа гетмеге.

Лоренцо. Ромеогъа кагъызны сонг ким элтди?

Жованни.

Мен элтмеге болмадым чы. Муна шо;
Хабар берегенни мен табып болмадым.
Алай бюдюрев яя чы шо чума аврув.

Лоренцо.

Агь, не балагь! Бизин къардашлыкъ булан
Ант этемен. Кагъыз гиччи зат тюгюл, —
Етмесе бир де амал ёкъ ишчи бу!
Етмемекни уллу балагьы болур.
Бар гьали сен, фра Жованни, лом гелтир.

Жованни. Яхшы, къардаш, гелтирейим!

(Гете.)

Лоренцо.

Болса, мен барайым шо къабур склепге!
Уьч сагьатдан Жульетта да уянар,
Ромеогъа бизин ишни хабарын

Билдирмегенге берир магъа налат…
Гьы, язайым Ромеогъа бирдагъы;
Къызны буса, Ромео гелгинчеге,
Уянгъан сонг шу кельямда сакълайым…
Амалсыз къыз, оьлмей къабургъа гирген!

(Гете.)