Мавлетге башлагъынча дюньяны гьалындан бир-эки сёз

Гёзюм ачып къарайман Бу дюньяны гьалына, Алдын гетген ишлеге, Бу гюнлерде барына.

Дюнья яратылгъанлы Нече минг йыллар оьтген, Нече тюрлю махлюкъат Бугъар арт берип гетген.

Нечесе пайгъамбарлар^✻, Нече тюрлю валилер, Сыйлы Абубакарлар, Умар, Осман, Алилер^✻.

Аскендер^✻, Сулейманлар^✻ Узакъ оьмюр сюргенлер, Туташ дюньяны гезеп, Тамашасын гёргенлер.

«Аллагьбыз» деп адашгъан Пиръавунлар, Шаддадлар. Дюньяны бийлеп алгъан Намрудлар булан Адлар^✻.

Пайдасычун зулм этип^✻ Халкъны жанын къыйгъанлар; Дюньягъа пача болуп, Битмес маллар жыйгъанлар.

Не болду, къайда гетди, Бири де гёрюнмейлер; Нечакъы къычгъырсанг да, Бири жавап бермейлер.

Къара ерде ятдылар, Хум толуп гёзлерине; Анча^✻ жыйгъан малындан Кёмек ёкъ оьзлерине.

Алар^✻ бир керван эди, Эртерек гёчюп гетген. Биз парагьат^✻ турсакъ да, Бизге де гезик етген.

Бу дюньягъа алданма, Ёкъдур муну вафасы^✻ – Рагьатлыкъ бир де болмас, Гьар гюн артар жафасы.

Бу бир къарт ялгъанчыдыр, Вере алданма бугъар; Алдатып, исиндирип, Гишини уьюн йыгъар.

Дюнья булай болгъан сонг, Герекбиз Гьакъгъа^✻ къайтма. «Къарт болсам къайтарман» деп, Гиши ярамас айтма.

Къарт болгъунча дюньяда Сени къоярму турма? Расулну^✻ гьадисинден^✻ Алай^✻ деп бетинг бурма.

Гъафил^✻ тургъанынг таман, Энди тюзелме къара. Оьзюнг гёрюп турасан, Нечелер гетип бара.

Эртерекден гьазир эт Ахыратгъа азыгъынг. Тынчлыкъда оьсген жангъа Чыкъсын сени языгъынг.

Бир оьлюм бар бойнунгда – Аны^✻ билмеге герек. «Гьали къайдан болсун» деп, Вере, теберме эрек^✻.

Ол сагъа кёп ювукъдур, Гелгенин билмей къалыр; Малынга, уьй-агьлюнге Бозартып, жанынг алыр.

Этген амалынг болур Тар къабурда ёлдашынг. Бири де пайда бермес – Малынг, мюлкюнг, къардашынг.

Яхшы амал этген бусанг, Женнет болур мекенинг; Амма талайсыз бусанг, Аллагь билсин некенинг^✻.

Салат^✻ саламлар болсун – Расулгъа, агьлусуна^✻, Сыйлы асгьапларына^✻, Яшына, уллусуна!