Мавлетге башлагъынча дюньяны гьалындан бир-эки сёз

Гёзюм ачып къарайман
Бу дюньяны гьалына,
Алдын гетген ишлеге,
Бу гюнлерде барына.

Дюнья яратылгъанлы
Нече минг йыллар оьтген,
Нече тюрлю махлюкъат
Бугъар арт берип гетген.

Нечесе пайгъамбарлар^✻,
Нече тюрлю валилер,
Сыйлы Абубакарлар,
Умар, Осман, Алилер^✻.

Аскендер^✻, Сулейманлар^✻
Узакъ оьмюр сюргенлер,
Туташ дюньяны гезеп,
Тамашасын гёргенлер.

«Аллагьбыз» деп адашгъан
Пиръавунлар, Шаддадлар.
Дюньяны бийлеп алгъан
Намрудлар булан Адлар^✻.

Пайдасычун зулм этип^✻
Халкъны жанын къыйгъанлар;
Дюньягъа пача болуп,
Битмес маллар жыйгъанлар.

Не болду, къайда гетди,
Бири де гёрюнмейлер;
Нечакъы къычгъырсанг да,
Бири жавап бермейлер.

Къара ерде ятдылар,
Хум толуп гёзлерине;
Анча^✻ жыйгъан малындан
Кёмек ёкъ оьзлерине.

Алар^✻ бир керван эди,
Эртерек гёчюп гетген.
Биз парагьат^✻ турсакъ да,
Бизге де гезик етген.

Бу дюньягъа алданма,
Ёкъдур муну вафасы^✻ –
Рагьатлыкъ бир де болмас,
Гьар гюн артар жафасы.

Бу бир къарт ялгъанчыдыр,
Вере алданма бугъар;
Алдатып, исиндирип,
Гишини уьюн йыгъар.

Дюнья булай болгъан сонг,
Герекбиз Гьакъгъа^✻ къайтма.
«Къарт болсам къайтарман» деп,
Гиши ярамас айтма.

Къарт болгъунча дюньяда
Сени къоярму турма?
Расулну^✻ гьадисинден^✻
Алай^✻ деп бетинг бурма.

Гъафил^✻ тургъанынг таман,
Энди тюзелме къара.
Оьзюнг гёрюп турасан,
Нечелер гетип бара.

Эртерекден гьазир эт
Ахыратгъа азыгъынг.
Тынчлыкъда оьсген жангъа
Чыкъсын сени языгъынг.

Бир оьлюм бар бойнунгда –
Аны^✻ билмеге герек.
«Гьали къайдан болсун» деп,
Вере, теберме эрек^✻.

Ол сагъа кёп ювукъдур,
Гелгенин билмей къалыр;
Малынга, уьй-агьлюнге
Бозартып, жанынг алыр.

Этген амалынг болур
Тар къабурда ёлдашынг.
Бири де пайда бермес –
Малынг, мюлкюнг, къардашынг.

Яхшы амал этген бусанг,
Женнет болур мекенинг;
Амма талайсыз бусанг,
Аллагь билсин некенинг^✻.

Салат^✻ саламлар болсун –
Расулгъа, агьлусуна^✻,
Сыйлы асгьапларына^✻,
Яшына, уллусуна!